Zaciosek grzebykoczułki (Ctenicera pectinicornis)
Zaciosek grzebykoczułki (Ctenicera pectinicornis) Ciało wydłużone, umiarkowanie sklepione. Barwa w odcieniach zieleni z metalicznym połyskiem, jedynie czułka i odnóża czarne. Powierzchnia pokryw i przedplecza porośnięta delikatnym i krótkim owłosieniem barwy kremowej lub żółtawej. Głowa mocno, ale nierównomiernie punktowana. Czułka od trzeciego członu grzebieniaste lub piłkowane. Przedplecze dłuższe niż szersze, jego tylne kąty wykształcone w kolec odgięty do tyłu i na zewnątrz. Przez jego środek biegnie rowek środkowy. Powierzchnia przedplecza pokryta marszczona mikrorzeźbą. Tarczka ku końcowi półowalna. Bruzdki pokryw stosunkowo głębokie a leżące pomiędzy nimi zagoniki drobno punktowane i wypukłe. Wierzchołek pokryw równomiernie zaokrąglony. Dymorfizm płciowy: samica jest z reguły masywniejsza i ma piłkowane czułka w odróżnieniu od samca , który ma czułka grzebieniaste.

Zaciosek grzebykoczułki podobnie jak wszystkie sprężyki posiada zdolność podskakiwania. W momencie, gdy owad ten przewróci się na grzbiet spadając z rośliny wykonuje dość wysokie skoki. Potrafi skoczyć na około 30 cm w górę przy „wzroście” niecałe 2 cm – to tak jakby człowiek o wysokości 1,7 m skoczył z miejsca na wysokość 25,5 metra. Skakanie zachodzi dzięki ruchomo połączonemu przedtułowiu z śródtułowiem oraz działaniu mechanizmu polegającego na bardzo szybkim wślizgiwaniu się wyrostka przedpiersia w specjalny dołek na śródpiersiu.