Kiedy dla wszystkich stało się jasne, jaka fotografia interesuje Horowitza, jego opiekunka Resi Schor była rozczarowana, gdy zajął się fotografią reklamową. On sam widział swoją przyszłość w tej dziedzinie sztuki. Wielu krytyków oddzielało twórców komercyjnych od tak zwanych prawdziwych artystów. Jego profesor – Brodovitch, uważał, że nie ma różnicy pomiędzy arystą niezależnym a artystą komercyjnym. Horowitz również walczył z takim sposobem myślenia niektórych kustoszy muzeów.

„Dlaczego mam czynić jakąś różnice pomiędzy pracami dla siebie, a tymi na zamówienie, raz robiąc coś dla chleba, a potem coś dla sztuki? Marzę o dniu, kiedy zmieni się sposób myślenia i będzie się ceniło fotografię za jej wartość, a nie za to jaki cel przyświecał jej powstaniu. Nie żałuję tego co robię”.4
 Horowitz podkreślał jak wiele z dzieł malarstwa powstało na konkretne zamówienie.
Malarstwo miało też wpływ na wygląd obecnej fotografii Horowitza.

„Najważniejszym dziedzictwem, jakie wyniosłem z mego kraju , jest zrozumienie malarstwa. Fotograf powinien umieć wykorzystać w swej pracy cały dorobek historii sztuki, a jego kompozycje powinny stanowić sumę doświadczeń artystycznych przeszłości. Żadna twórczość  nie powstaje zniczego; każda fotografia obraz czy film są wynikiem ogromnej pracy wielu artystów”.

Po ukończeniu szkoły w Nowym Jorku, pracował przez pewien czas w telewizji jako grafik. Po czym rozpoczął prace w agencji reklamowej Grey Adwertising, gdzie został dyrektorem artystycznym. Zyskał tam uznanie i Amerykanie zauważyli jego pomysły. Jednak agencja ta nie pozwalała mu się w pełni realizować.

W 1967 odszedł aby  otworzyć własne studio. Początki samodzielnego studia były ciężkie. Nie było żadnych zleceń, z których byłby w pełni zadowolony. Przełom przyszedł nieoczekiwanie. Kiedyś przy próbie z szerokokątnym obiektywem błysnął flesz. Później przeglądając stykówki zauważył, że przedmioty na stole wyglądały na gigantyczne w porównaniu z modelem w tle.
Horowitz zaczął wykorzystywać to zjawisko w swoich pracach. Nastał bardzo urodzajny okres w jego twórczości, gdzie powstały dzieła takie jak; jajko-kobieta, pierzaste jajko.

Kolejne obrazy z zafałszowaną perspektywą, takie jak „banan”, „ryba” czy „sowa” powstały w 1971 roku dla firmy Rodier z Paryża. Fotografie z lat ’60 i ’70, charakteryzują się prostotą kompozycji. Są to prace minimalistyczne z potężną dawką ekspresji.

A więc udało mu się tworząc fotografię tak inną od wszystkiego, co ludzie widzieli, a zarazem prostą technicznie. Jedynym zadaniem było opanowanie cech i właściwości światła. Horowitz wykreował obrazy, które nokałtowały widza rozmiarami zarówno przedmiotów, ludzi i zwierząt.Przemawiała z nich treść, która nie mogła zostać bez komentarza. Jedne były humorystyczne, inne skłaniały do refleksji. W latach ’80 powstały takie prace, jak Autoportret z kotem, Renée i małpy, Apolonia, Alicja w krainie czarów, Toshiba.
Lecz zdjęć takich mogły powstac jeszcze setki i tego właśnie obawiał się Horowitz więc poprzestał na tym, skupiając się nad stworzeniem nowej techniki. I nowej jakości obrazu. Technika ciemniowa była niedoskonała w pewnych sytuacjach, a nowoczesne komputery były kluczem do nowych możliwości. Na pewno w rękach kogoś takiego jak Ryszard Horowitz. Pod koniec lat ’80, dostęp do komputerów stał się faktem. Od tamtego czasu, fotografia Ryszarda Horowitza związała się z tym urządzeniem na stałe. Pojawił się jednak problem moralny co do granic ingerencji w opracowywanym obrazie.
„Chodzi o to, że nie należy łączyć manipulowanej fotografii z fotoreportażem. To, co ja robię jest obróbką fantazji, przetwarzaniem mojej duszy, marzeń i wyobraźni. Z kolei, zdjęcia, które mają charakter czysto historyczny, które służyły rejestracji zdarzeń, wypadków etc. – takich zdjęć absolutnie nie wolno zmieniać, manipulować w ich obrazie...”.

Niniejszy tekst pochodzi z pracy dyplowej. Autor: Tomasz Waleczek, promotor: mgr Piotr Szymon