Trzy lata temu byliśmy na wycieczce klasowej w Oświęcimiu. Moja klasa znana była nauczycielom z żartów i niezbyt poważnego podejścia do życia. Przez cały tydzień, poprzedzający wyjazd, nauczycielka zastanawiała się, czy mamy tam pojechać, "czy będziemy potrafili się odpowiednio zachować". Obiecaliśmy jej, że tak. I słowa dotrzymaliśmy. Zwiedzając te wszystkie miejsca, na twarzy każdego wymalowana była powaga. Każdy uważnie słuchał przewodnika i wyobrażał sobie tragedię tych ludzi. Ja sama byłam przerażona ludzkim okrucieństwem. I cieszę się, że mogłam opuścić obóz i brama nie była dla mnie zamknięta. Że druty nie były pod napięciem i na każdym rogu nie było uzbrojonych Niemców, gotowych zabić za krzywe spojrzenie. Życie tamtych ludzi było warte tyle, co ich praca. A to wszystko dlatego, że ktoś miał chore ambicje...