mucha domowa - muszka, zdjęcie muchy domowej
Pospolita mucha domowa jest szkodnikiem występującym na całym świecie. Osiąga zwykle 7-9 (wyjątkowo 10) mm długości i jest szaro czarno ubarwiona. Nie kłuje nie wysysa krwi, ale daje się we znaki swym natręctwem, a poza tym jest niebezpieczna, bo siadając nie tylko na środkach spożywczych, lecz również na padlinie, kale itp. może przenosić wiele chorób (salmonelozy, cholera, dur brzuszny...) wywoływanych przez bakterie wirusy lub pasożyty. Stwierdzono, że jedna mucha może przenosić na swoim ciele ponad milion bakterii. Rozrodczość jej jest olbrzymia jedna para much może spłodzić rocznie biliony potomstwa. Przy ciepłej i wilgotnej pogodzie miesięcznie mogą powstać dwa, a nawet trzy pokolenia. Na szczęście ograniczają to wrogowie naturalni muchy. Mucha lęgnie się od marca praktycznie w każdym wilgotnym organicznym materiale, najczęściej duże ilości w pobliżu siedlisk ludzkich lęgną się w: nawozach odzwierzęcych, ludzkich odchodach, śmieciach, rozkładających się warzywach i innych roślinach, odpadkach organicznych z gospodarstw domowych. Mucha przechodzi przeobrażenie zupełne. Larwy odżywiają się substancjami roślinnymi i zwierzęcymi będącymi zwykle w stanie rozkładu. Osiągają one do 15 mm długości. Znajdowane w odpadkach i wszelkich gnijących substancjach także w glebie ciemnobrunatne bobówki mają do 8 mm. Muchy są aktywne w dzień lubią ciepłe nasłonecznione powierzchnie. W budynkach podczas nocy lub w chłodne dni muchy zazwyczaj odpoczywają na podłogach, ścianach, sufitach. Na zewnątrz na roślinach, na ziemi, płotach, puszkach i innych tym podobnych elementach. Muchy wybierają rogi, załamania ścian i ich krawędzie oraz cienkie przedmioty, kable, struny, najchętniej ukrywają się blisko źródła pożywienia na wysokości 150–450 cm od podłoża