Kraków. 5. maja 1939 roku. W żydowskiej rodzinie Reginy i Dawida Horowitzów przyszedł na świat ich syn, Ryszard. Cztery miesiące póżniej wybuchła II Wojna Światowa.Z racji pochodzenia, rodzina Horowitzów została zamknięta, w krakowskim getcie. Mijały lata. W 1943 roku rodzina podjęła decyzje o wysłaniu Ryszarda i jego kuzyna Olka w bezpieczniejsze miejsce, do wuja, który mieszkał w Bochni. Tego samego roku Niemcy podjęli decyzje o likwidacji krakowskiego getta i eksterminacji tamtejszej ludności. Przetrwali tylko ludzie nadający się do pracy. Wśród nich byli rodzice Ryszarda.
Trafili oni do obozu pracy w Płaszowie. Po pewnym czasie znalazł się tam również Ryszard. Niedługo później przeniósł się wraz z matką i siostrą do fabryki Oskara Schindlera, a nazwisko Horowitz znalazło się na słynnej już dzisiaj liście. Oskar Schindler „opiekował” się swoimi pracownikami, chroniąc ich przed brutalnością niemieckich żołnierzy. Jego fabryka, potocznie nazywała się emalia. Miejsce to, w pewnym okresie czasu było bezpieczne. Jednak wiosną 1944 roku doszło do zamknięcia „Emalii”, a 1400 dorosłych i 286 dzieci trafiło do obozu Auschwitz-Birkenau. Na szczęście Ryszarda nie było wśród nich. Ocalał. Nie był to jednak koniec jego kłopotów. Wojna trwała. 15 września 1944 roku kolejna przeprowadzka, znowu fabryka Schindlera. Tym razem do Brűnnlitz w Czechosłowacji. Jednak po krótkim czasie, komendat garnizonu w Brűnnlitz wydał rozkaz przeniesienia do  Oświęcimia wszystkich dzieci i ich ojców.
                                        
Podczas pobytu w obozie, Niemcy wytatułowali Ryszardowi na lewym przedramieniu numer, który zastępował jego imie i nazwisko.  27 stycznia 1945 roku do obozu wkroczyla Armia Czerwona. Nadeszła wolność. Ryszard Horowitz pamięta tamten dzień.
 
„Gromadę nas, dzieci, ustawiono w szereg i mieliśmy zostać zastrzeleni. Ale wtedy przyjechał na motocyklu oficer. Pamiętam jak zsiadał z motocykla i mówił, że Rosjanie nadchodzą, że są bardzo blisko, i że wszyscy niemieccy żołnierze muszą natychmiast opuścić obóz.Gdy pojawili się Rosjanie, mieli ze sobą ekipę filmową i znowu ustawili nas w szereg i prowadzili między drutami kolczastymi w strone kamery. Ustawili nas też koło szubienicy - chyba dla tego, że to takie wyraziste tło - i tam nas filmowali. A potem zabrali mnie do sierocińca do Krakowa”.

Przyjaciółka rodziny, Tosia Liebling, odnalazła Ryszarda i wzięła go pod opiekę. Przypadek sprawił, że Regina, matka Ryszarda poszła do kina, gdzie Rosjanie wyświetlali film o wyzwoleniu Oświęcimia i tam, na filmie przez krótką chwile widać jej syna. Następnego dnia znowu byli razem. Jeszcze w tym samym 1945 roku odnajduje się cała rodzina Horowitzów.

Ryszard zaczął chodzić do szkoły podstawowej.W tym okresie ujawnił się jego talent plastyczny. Następnym krokiem w edukacji młodego Horowitza było więc liceum plastyczne. Malarstwo było jego ulubionym przedmiotem.

Niniejszy tekst pochodzi z pracy dyplowej. Autor: Tomasz Waleczek, promotor: mgr Piotr Szymon