Zafascynowany Ameryką  i możliwościami, które tam na niego czekają, Ryszard wsiadł na statek płynący do Stanów Zjednoczonych. Był rok 1959. Miał prawie dwadzieścia lat. Za sobą, pełen bagaż przeżyć i doświadczeń. Czas II Wojny Światowej, pobyt w różnych obozach koncentracyjnych, cierpienie. Ale były też  miłe wspomnienia, z liceum, z ASP, z Piwnicy pod Baranami, przyjaciele i znajomi... Przed nim była Ameryka, której nie znał, nidy nie widział, nie znał też języka. Zdawał sobie sprawę, jak wiele traci opuszczając Polskę lecz wiele mógł też zyskać. Chcąc zaistniec jako artysta była to droga, którą powinien pójść.

„Miałem bardzo mieszane uczucia. Byłem strasznie ambitny i wiedziałem, że jeśli chcę coś znaczyć poza terenem komunistycznej Europy, muszę wyjechać do Stanów, ale wyrosłem w tym wrzącym energią kotle, jakim był Kraków lat ’50 z kabaretami i jazzem. Miałem już pierwszą wystawę, a poza tym byłem szaleńczo zakochany w dziewczynie, która niestety była mężatką”.3

Po  dopłynięciu do Stanów Zjednoczonych, Ryszard zatrzymał się u swojej rodziny, która się tam przeprowadziła zaraz po wojnie. Mieszkał w nowojorskiej dzielnicy Quenns. Zapewne przeżył swoistego rodzaju szok kulturowy, odbijający sie we wszystkich aspektach życia. Jego wyobrażenie o kochającej się rodzinie prysnęło jak bańka mydlana. Czuł, że go nie zaakceptowano.  Czuł się samotny i opuszczony. 

Jego życiem pokierował przypadek. Kiedyś samotnie chodząc po Nowym Jorku zgubił się. Wtedy poprosił o pomoc kobietę, która okazała się być Polką i postanowiła poznać go ze swoimi przyjaciółmi.  Resia i Ilia Schor, którzy zajmowali sie produkcją biżuterii, wzięli pod opiekę artystyczną młodego Ryszarda.
Na ich zamówienie powstały pierwsze jego zdjęcia reklamowe, na których była biżuteria.

Chcąc dalej i lepiej poznawać sztukę, zapisał się do Pratt Institute w Nowym Jorku. Jednak, studia malarskie w tamtejszym rozumieniu zupełnie go nie przekonywały. Uważał, że dzieło malarskie powinno być oparte na sumie doświadczeń wyniesionych z twórczości klasyków. Prace ówczesnych artystów nie posiadały tej sumy doświadczeń. Porzucił więc studia malarskie i na tej samej uczelni zajął się grafiką projektową.  

Poznał wtedy Aleksego Brodovitcha, który niewątpliwie wywarł znaczący wpływ na twórczość Ryszarda. Brodovitch był Rosjaninem. Przed przyjazdem do Ameryki służył w wojsku carskim. W 1918 roku został ranny w bitwie pod Odessą. Przez pewien czas mieszkał też w Paryżu. Do Stanów przyjechał w 1930 roku. Wykładał grafikę reklamowa na uniwersytecie w Filadelfii. W 1941 roku został dyrektorem artystycznym „Harper’s Bazaar”. Był też twórcą magazynu ”Project”. Na swoich wykładach prowadził polemiki ze studentami na temat ich twórczości. Chciał w ten sposób im uświadomić, że ta sama rzecz może wywołać u każdego inne uczucia czy reakcje. Horowitz zdobył jego akceptacje oraz stypendium.W tym samym czasie finansowały go także, lecz w niewielkim stopniu, organizacje polsko – żydowskie.
                                 
W Pratt Institute Horowitz zyskał dostęp do najnowocześniejszych osiągnięć techniki fotograficznej, w Polsce w tym czasie taki sprzęt był zupełnie nieosiągalny. Równierz w Pratt poznał Richarda Avedona i został jego asystentem w sesji z Salvadorem Dali.

Niniejszy tekst pochodzi z pracy dyplowej. Autor: Tomasz Waleczek, promotor: mgr Piotr Szymon