Adam Hoffmann był wykładowcą w liceum plastycznym, do którego trafił Horowitz. Chciał on wyrobić u swoich uczniów nawyk rysowania, aby mogli się posługiwać rysunkiem z taką samą łatwością  jak każdy człowiek pismem. „Mieliśmy lekcje rysowania z natury, panowała prawdziwa dyscyplina. Każdy musiał mieć szkicownik i robić co najmniej dwa szkice dziennie. Wszystkiego uczyliśmy się z reprodukcji. Musieliśmy kopiować dawnych mistrzów. Adam Hoffmann miał swoje dojścia i zdobywał normalnie nie osiągalne szwajcarskie albumy malarstwa. Ale krzywo patrzył na fotografie i nie lubił, gdy kopiowaliśmy z fotografii”.

Ryszard studiował równierz w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zauważył w tym czasie, jak wazne jest zrozumienie sztuki, sumowanie doświadczeń oraz znaleźienie odpowiedzi na pytanie dlaczego taki obraz powstał. Studia dały mu możliwość poszerzania wiedzy na temat malarstwa. Studiował światło w obrazach takich mistrzów jak Rembrandt czy Caravaggio. W drugiej połowie lat ’50,  jego uwagę przyciąga „Piwnica pod Baranami”. Wtedy też jego życiową pasją stał się jazz. Godzinami mógł sie wsłuchiwać w utwory Milesa Davisa, Oscara Petersona czy Duke’a Ellingtona. „Piwnica pod Baranami” była w tym czasie istnym tyglem, w którym kształtowały się  osobowości świata kultury i sztuki. Ludzie rozmawiali o sztuce, wolności wypowiedzi, wolności przekazu graficznego, o wszystkim, co w owym czasie było zabronione. Organizowali kabarety i koncerty różnych zespołów.

Ryszard równierz tam występował grając na klarnecie i nie było wiadomo, którą droge wybierze. To tutaj biło serce ówczesnego Krakowa. Tutaj odbyła się jego pierwsza wystawa, tu też rozmyślał o Ameryce, która przyciągała go jak magnes...

Niniejszy tekst pochodzi z pracy dyplowej. Autor: Tomasz Waleczek, promotor: mgr Piotr Szymon