Swoje pierwsze fotografie zaczął wykonywać mając czternaście lat. Fotografował znajomych, przyjaciół, muzyków jazzowych, architekturę. Jego narzędziem była Leica z lat ’30, którą dostał od ojca.Pierwsze kompozycje Horowitza powstały pod powiększalnikiem. Stosował metodę maskowania na wielkoformatowej błonie. Obecnie pracuje na najnowocześniejszym sprzęcie cyfrowym. Jego fotografie mają bezpośredni związek z komputerem. Gdyby nie te urzadzenia, większość z tych obrazów pewnie by nie powstała. Lecz zanim osiągnął ten komfort korzystania z techniki cyfrowej korzystał z różnego rodzaju sprzętu analogowego. Były to aparaty wielkoformatowe 8x10, 4x5 cala, średnioformatowy Hasselblad i małoobrazkowy Nikon. Do fotografowania wykorzystuje światło stroboskopowe oraz różnego rodzaju lampy błyskowe. Często łączy światło żarowe z błyskowym. 

Lata, w których rozwijała się twórczość Ryszarda Horowitza nie wątpliwie można zaliczyć do sprzyjających pod względem rozwoju technik poligraficznych, jak i techniki komputerowej. Można stwierdzić, że technologie te rozwijały sie jakby na jego specjalne zamówienie.
Był pionierem montażu cyfrowego. Informatycy tworzyli specjalnie programy komputerowe, które były wykorzystywane do pojedyńczych zdjęć. Często nad jedną fotografia pracowała cała ekipa grafików i montarzystów. Obecnie w swojej pracy posługuje się komputerami takich marek jak Macintosh, Silicon Graphics, Shima Seiki, Quantel Paintbox i inne.

„Komputer jest dla mnie tylko narzędziem. Fotografowie pracujacy tradycyjną techniką nie powinni obawiać się elektronicznego obrazowania. Nie sądze żeby tradycyjna fotografia szybko zaniknęła, jednak każdy powinien na bierząco śledzić nowe technologie”.

Przez te wszystkie lata jedna rzecz pozostała niezmienna. Szkic. Jednak cały pomysł rodzi się w głowie.  Pierwsza myśl zostaje przeniesiona na papier. Jest on matrycą, z której powstaje końcowe dzieło i staje się celem całej ekipy pracującej z Horowitzem.

„Zawsze gdy rozpoczynam pracę nad określonym zadaniem, czy też rysuje dla własnej przyjemności, mogę uchwycić myśl, która wydaje się stwarzać duże możliwości, staram się wtedy ją rozwinąć. Korzystając ze swej znajomości rysunku zwykle szkicuję koncepcję przenosząc ją później na fotografię. Dziewięć razy na dziesięć fotografie moje podobne sa do pierwotnych szkiców”.

Niniejszy tekst pochodzi z pracy dyplowej. Autor: Tomasz Waleczek, promotor: mgr Piotr Szymon