fotograf, Ryszard Horowitz, Edward Hartwig, Zdzisław Beksiński, Tomasz Gudzowaty

fotograf Ryszard Horowitz Edward Hartwig Zdzisław Beksiński Tomasz Gudzowaty

fotograf Fotografować może każdy i zapewne każdy choć raz miał z tym do czynienia. Jednak nie każdy może powiedzieć o sobie, że jest fotografem. Na taki tytył trzeba sobie zapracować i zasłużyć. Bo tak naprawdę fotografowanie nie jest tylko robieniem zdjęć. Prawdziwe fotografowanie to pozawerbalny kontakt między podmiotem a przedmiotem fotografii. Bez takiej relacji fotografia przestaje przekonywać - wieje wtedy kłamstwem i fałszem. Dobry fotograf potrafi z rzeczy przeciętnej stworzyć dzieło sztuki. Dzieło, które zaciekawia, fascynuje, wzrusza czy bulwersuje - czyli działa na emocje, a o to przecież chodzi.

Ryszard Horowitz Ryszard Horowitz urodził się 5 maja 1939 roku w Krakowie. Cztery miesiące póĽniej wybuchła II wojna światowa i cała rodzina została internowana. On i jego rodzice przetrwali różne obozy koncentracyjne a po wojnie powrócili do Krakowa. Ryszard Horowitz jest jednym z najmłodszych ocalałych więĽniów obozu Auschwitz. Studiował sztukę w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych, a póĽniej na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Odwilż w polityce i kulturze w 1956 spowodowała, że rząd przyznawał różne subsydia i stypendia na ożywienie nowych i oryginalnych form sztuki. Kraków stał się centrum awangardowego malarstwa, teatrów i produkcji filmowej. W tym właśnie czasie Ryszard Horowitz poznał i zafascynował się amerykańską fotografią oraz jej zastosowaniami w komunikacji. W 1959, dzięki pomocy jednego z amerykańskich uniwersytetów, przybył do Nowego Jorku i rozpoczął studia na kierunku projektowania w Pratt Institute. W czasie studiów pobierał naukę u Alexeya Brodovitcha. Po ukończeniu studiów Horowitz pracował dla wielu agencji, m. in. jako art director dla Grey Advertising. W listopadzie 1967 otworzył własne studio fotograficzne, co spowodowało, że fotografia stała się jego życiową pasją i karierą. Od tego czasu prace Ryszarda Horowitza były publikowane i wystawiane na całym świecie zyskując wielkie uznanie.

Edward Hartwig Edward Hartwig urodził się 6 września 1909 roku w Moskwie gdzie jego ojciec prowadził zakład fotograficzny. Podczas rewolucji Hartwigowie znaleĽli się w Lublinie. W Polsce już pozostali. Autor "Wierzb" fotografowanie rozpoczął w połowie lat 20.; w latach 1932-1934 studiował w Graphisches Institut w Wiedniu (pracownia Rudolfa Kopitza i Hansa Daimlera). W roku 1929 odbyła się w Lublinie jego pierwsza wystawa indywidualna. W latach 1944-1946 Edward Hartwig przebywał w łagrze na Syberii. Po powrocie do kraju zamieszkał w Warszawie. Po wojnie Hartwig zamieszkał w Warszawie i uczestniczył w powstaniu Związku Polskich Artystów Fotografików, wkrótce zostając jego członkiem honorowym. Przez ten czas eksperymentował z różnymi formami, cały czas zaskakując krytykę. Pochłaniał go pejzaż i portret, głównie fotografia czarno-biała, choć przeżywał dwukrotnie fascynację kolorem. Ma za sobą także przygodę z fotografią teatralną. Najbardziej znane są inspirowane impresjonizmem czarno-białe pejzaże z rozpoznawalną wierzbą. Ponadto tysiące innych projektów, których nie sposób wymienić. Dorobek Edwarda Hartwiga jest ogromny i różnorodny. Kilka tytułów albumów, spośród wielu, których jest autorem: Fotografika, Kulisy Teatru, Wariacje Fotograficzne, Pieniny, Moja ziemia Akropol, Żelazowa Wola, Wierzby, Halny. Zmarł 28 paĽdziernika 2003, w warszawskim szpitalu. Miał 94 lata.

Zdzisław Beksiński Urodził się 24 lutego 1929 r. w Sanoku. W 1947 r. rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Rozpoczął swą twórczość jako fotografik, prezentując w 1958 r. znakomite prace na kilku wystawach w Warszawie, Gliwicach i Poznaniu. Jednak to twórczość rysunkowa i malarska, a także częściowo rzeĽbiarska przyniosła mu pierwsze sukcesy. W 1964 r. w Starej Pomarańczarni w Warszawie Janusz Bogucki zorganizował wystawę artysty, która okazała się pierwszym poważniejszym sukcesem, gdyż wszystkie prace zostały sprzedane. Latem 1977 roku wraz z żoną i synem przeniósł się do Warszawy. W lutym 1984 r. związał się na kilkanaście lat z paryskim marchandem Piotrem Dmochowskim. Był jednym z nielicznych artystów, który na początku lat 60. świadomie porzucił dziedzictwo awangardowe poszukując syntezy różnych stylistyk, co można łączyć z zapowiedzią przełomu postmodernistycznego, jaki nastąpił w sztuce światowej w latach 60. i 70. a w polskiej w latach 90. Twórczość Beksińskiego z lat 80. wykazuje nawiązania do metody "fotografowania snów" (określenie artysty), a także do malarstwa barokowego, malarstwa dziewiętnastowiecznego i abstrakcji niegeometrycznej w wyniku czego stworzył indywidualny styl, w pracach o tematyce etotycznej, w pejzażu czy w portrecie zbliżający się do wizji apokaliptycznych, balansując na granicy kiczu. Od końca lat 90. artysta tworzy także grafiki cyfrowe – kolorowe i czarno-białe, siegając w nich po swe zdjęcia. Zdzisław Beksiński zginął zamordowany w swym mieszkaniu 21 lutego 2005 roku.

Tomasz Gudzowaty Tomasz Gudzowaty - urodzony w Warszawie, w 1971 roku. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Członek Polskiej Agencji Prasowej, Klubu Dziennikarzy Sportowych, European Press Agency oraz Association Internationale de la Presse Sportive. Reprezentowany przez agencje FOCUS i Yours Photography. Laureat wielu prestiżowych nagród i wyróżnień, m.in.: World Press Photo 1999 - I miejsce w kategorii "Nature and Environment" World Press Photo 2000 - II miejsce w kategorii "Nature and Environment" World Press Photo 2003 - I miejsce w kategorii "Sport - singles" World Press Photo 2003 - II drugie miejsce w kategorii "Sport - stories" Konkurs Polskiej Fotografii Prasowej 1999 - II nagroda w kategorii "Świat w którym żyjemy". VI Konkurs Fotograficzny - wyróżnienie w kategorii fotografii prasowej. Konkurs Polskiej Fotografii Prasowej 2000 - I, II, III nagroda w kategorii "Świat w którym żyjemy". Konkurs Polskiej Fotografii Prasowej 2003 - III nagroda w kategorii "Świat w którym żyjemy". Nagroda Klubu Dziennikarzy Sportowych za zasługi dla polskiego sportu.

fotograf, Ryszard Horowitz, Edward Hartwig, Zdzisław Beksiński, Tomasz Gudzowaty