BRZOZY PRZY BIRKENWEG Kołyszą się na wietrze jesiennym kołyszą… I płaczą listkami od smutku brzemienne, i płaczą nie łzami lecz ciszą. I płaczą listkami z obwisłych gałęzi, tak płaczą… Ktoś komuś w swawoli gdzieś serce uwięził, wspomina ktoś dole tułaczą. Wspomina ktoś szczęście, stracone tak nagle, wspomina… Drżą z wiatrem bielutkie gałęzie, jak żagle. Ktoś wierzy, że smutki przeminą… Edmund Pollak Oświęcim, 1941 Piękna galeria, gratuluję wielkiego talentu!